Zsazsazsu

  Δυο λέξεις ξεχασμένες σε λευκή οθόνη.  Ακουμπισμένες πάνω σε λόφους αναμνήσεις...  Στέκουν εκεί ακίνητες, ισορροπώντας με δυσκολία.  Μην ανησυχείς...  Ως το πρωί θα'χουν κι εκείνες θαφτεί στα ερείπια μαζί με τόσες άλλες...  Λέξεις που απλά υπήρξαν για ένα σήμερα που είχα ξεχάσει πως θα' 'ρθει. Είχα ξεχάσει πως ήρθε... 

  15 Χρόνια.... αλλά ποιος μετράει;! Περνάνε τόσο γρήγορα! Χτες δεν πρόλαβα να σου πω... ούτε να σου δώσω... και πέρασε η μέρα... και χάθηκε η στιγμή. 15 χρόνια σε ένα εικοσιτετράωρο ... χάθηκε η στιγμή... Δεν θυμάμαι αν κοίταξα τα μάτια σου σήμερα, ούτε αν σου είπα κάτι σημαντικό. όλο δουλειές και παιδιά και άγχος και... και τα εικοσιτετράωρα περνάνε... Έρχεται το βράδυ, το πρωί και πάλι η νύχτα και ... δεν θυμάμαι... κοίταξα τα μάτια σου σήμερα; Άγγιξα το χέρι σου; Φίλησα το πρόσωπό σου; Δεν θυμάμαι... πόσες μέρες έχουν περάσει; πόσα συναισθήματα έχουν αλλάξει. Μια στιγμή! Σταμάτα μια στιγμή να σε κοιτάξω. Να δω αν είσαι ο ίδιος...  Εγώ δεν είμαι. Το ξέρεις... δεν είμαι η ίδια! Έχω αλλάξει τόσο πολύ.... Μια στιγμή... θέλω μόνο μια στιγμή να γυρίσω και να σε κοιτάξω με τα άλλα μάτια μου... εκείνα που σε κοίταζαν τότε... Μια στιγμή! Μόνο μια στιγμή!

Πού και πού κάνω έναν απολογισμό... Κάτι σαν απογραφή, μόνο που δεν συνοδεύεται απαραίτητα απο τη λήξη του οικονομικού έτους. Απόψε σκέφτομαι τον χειμώνα που πέρασε. Δεν είναι που κάνει κρύο, μάλλον το αντίθετο. Δεν είναι που μου λείπει ο χειμώνας... Μάλλον το αντίθετο... Πόσα λόγια πήγαν χαμένα... Πόσα πρόσωπα με κοίταξαν και δεν είδαν... εμένα... Πόσα πρόσωπα κοίταξα και δεν κατάφερα να τα δώ εγώ αληθινά. Τύψεις... Ειχα μερικές...  Αγάπη... Ατέλειωτη! Μίση... Ποτέ! Ούτε φέτος ούτε πέρυσι...  Ο Μανώλης μου λέει πάντα οτι τα άτομα που αγαπάνε με πάθος, μισούν με πάθος! Τα ακραία συναισθήματα είναι για ανθρώπους που μπορούν να ζούν στα άκρα. Εγώ πάλι δεν τα κατάφερα ακόμα να μισήσω κανέναν... Ίσως στο μέλλον... Ποιος ξέρει; Απουσίες... Ναι, είχα μερικές. Μία παντοτινή... Παρουσίες... Ναι, είχα κι απο αυτές... Λίγες... Αρκετές υποθέτω... Φίλοι... Γνωστοί....  Οικογένεια... Ευτυχώς!! Ο δρόμος έξω έχει πορτοκαλί αποχρώσεις απο τα φώτα. Οι άνθρωποι περπατάνε γρήγορα γιατί έπια...

Είναι μερικοί άνθρωποι που δεν μπόρεσαν ποτέ να διαβάσουν το μυστικό σημείωμα που άφησε μέσα τους ο Θεός. Δεν είχαν το απαιτούμενο φως για να το διαβάσουν. Και τ’ άφησαν διπλωμένο να κιτρινίζει σε ένα κρυφό συρταράκι της ψυχής τους. Είναι μερικοί άνθρωποι που, όταν πέσει στα χέρια τους η χαρά, δεν ξέρουν πως τους ανήκει. Και σαστίζουν. Τη φέρνουν από δω, τη γυρνάνε από κει, ώσπου ανοίγουν ένα λάκκο και τη θάβουν, όπως κάνουν με τα κόκαλα τα σκυλιά. Είναι μερικοί άνθρωποι που πίστεψαν αλήθεια πως ο Θεός αγαπάει τους μουτρωμένους. Χαρά σ’ αυτούς που γέμισαν την ψυχή τους και διάβασαν τραγουδιστά το μυστικό τους σημειωματάκι. Αν το `σκισαν μετά, αν το `καψαν, το έκαναν μόνο και μόνο για το κέφι τους. Για να κλείσουν μάτι στο Θεό. Χαρά σ’ αυτούς που πιάστηκαν στο δόλωμα της ζωής και σπαρτάρισαν μέσα στα δίχτυα της. Αν τα τρύπησαν μια στιγμή και ξαναβγήκαν στο πέλαγος, το `καναν μόνο και μόνο για να `χουν τη χαρά να ξαναπιαστούν! Αλκυόνη Παπαδάκη

Θα ‘ρθει μια μέρα που θα υψωθείς εμπρός μου και θα ζητήσεις δικαίωση για όλες τις φορές που σε αδίκησα. Θα θυμηθείς τότε λάθη μου που μες στα χρόνια δεν κατάφερες να συγχωρήσεις και να ζητήσεις να πάρεις πίσω όσα ποτέ δεν σου έδωσα. (Δεν ήξερα πως τα ήθελες... το σκέφτηκες ποτέ αυτό;) Κι εγώ τότε με τον εγωισμό μου ορθό μπροστά μου θα κάνω λεπτομερείς ανασκαφές στα περασμένα να ξεθάψω κάθε μικρό σου παράπτωμα και να το πετάξω μπρος τα πόδια σου. Να δείς πως κι εγώ έκανα υπομονή τόσο καιρό. Να δείς πως και τα δικά σου λάθη πονάνε και ματώνουν και έχουν βάρος ... ακριβώς όπως και τα δικά μου. Μετά θα αρνηθείς τις κατηγορίες , εν μέρη γιατί δεν καταλαβαίνεις πώς γίνεται αυτά τα γελοία πραπτώματα να με πληγώνουν (αφού δεν έπρεπε να με πληγώνουν... αφού εσύ στη θέση μου δεν θα πληγωνόσουν) και εν μέρη γιατί είσαι πολύ εγωιστής ακόμα. Θα φωνάξουμε, θα κλάψουμε, θα απειλήσουμε με χωρισμό και χίλια δυο άλλα... Ίσως να φύγεις για λίγο, ίσως να μην μου μιλάς για καμιά δυο μέρες... Και μετα; Θ...