Zsazsazsu

"Δέ θυμάμαι άν φεύγοντας μου έδωσες το σεσημασμένο φιλί. Είπες μόνο φεύγω για λόγους αναψυχής αφήνω ανοιχτή την πόρτα της προδοσίας θα επιστρέψω εξολοκλήρου αυτό ναι, το θυμάμαι καλά κεντήθηκε με καυτή βελόνα τατουάζ ανεξίτηλο στην παρειά μου. Ξέρεις τι είναι προδοσία; Η ανάγκη φυγής που κυριεύει κάθε σώμα καθηλωμένο στην ίδια κουραστική στάση όπως είναι η στάση της πίστης η στάση της αγάπης μπροστά σ΄ένα παράθυρο αμετακίνητο με μόνη θέα νύχτα μέρα καρφωτή στα μάτια την ανυπόφορη αντηλιά του εαυτού της. Ξέρεις ποιός είναι ο διαφημιστής ο αντζέντης της προδοσίας; Το προδοτικό φιλί. Εκείνο μεριμνά για τη φήμη της της κλείνει κερδοφόρα συμβόλαια με την αθανασία εκείνο φέρνει γενεές και γεμίζουν οι οθόνες των αιώνων γιατί αυτό το φιλί είναι που διεγείρει την καταπιεσμένη αγριότητα προσηλυτίζει το αίμα στη θρησκεία του θανάτου εκείνο είναι που κόβει την ανάσα των θρήνων κι αν ανασαίνουν ακόμα οι δικοί μου είναι γιατί θυμάμαι ότι φεύγοντας άφησες μεν ανοιχτή την πόρτα της προδοσίας αλλ...

«...Αν πεθαίναμε δυο φορές είναι σχεδόν βέβαιο οτι την δεύτερη θα πεθαίναμε καλύτερα απο την πρώτη... Αυτή η σκέψη είναι περίπου αλήθεια – δεν πιστεύω οτι υπάρχουν απόλυτες αλήθειες -, τότε οι επιλογές μας είναι που καθορίζουν το θέατρο της ζωής μας. Δεδομένων των περιορισμών και της τυχαιότητας, πιστεύω οτι το είναι μας, το γίγνεσθαι ή πιο απλά το τι και πως σκεφτόμαστε, τί αισθανόμαστε, το πως βλέπουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο, το τι κάνουμε, ποιοι είμαστε, τι θα γίνουμε, που θα πάμε, πως θα πάμε και το πώς θα φύγουμε είναι κατ’ουσίαν αποτέλεσμα των δικών μας επιλογών. Λίγο ή πολύ, όλοι μας σχεδόν είμαστε αποτελέσματα των επιλογών μας. Συνεπώς η κατανόηση της ελευθερίας να επιλέγουμε είναι προϋπόθεση για αν ζήσουμε τη ζωή μας και να μην αφήσουμε να μας ζήσει αυτή. Να δημιουργήσουμε το πεπρωμένο μας και να μην αφήσουμε να μας το δημιουργήσουν οι άλλοι. Να ζήσουμε δηλαδή μια ζωή που, αν ήταν να την ξαναζήσουμε για δεύτερη φορά, θα θέλαμε να είναι η ίδια. Ο Ρήγας Φεραίος είχε πει ό...

«Η εμπειρία της σωματικής επαφής είναι πιο ουσιαστική και απαραίτητη κι απ’την τροφή. Το άγγιγμα, το χάδι είναι οι κυριότεροι και πιο βασικοί τρόποι γνώσης και έρωτα. Με το χάδι «σχεδιάζω» το σώμα, ακολουθώ και ανακαλύπτω τα όριά του, δίνω σχήμα στη σάρκα του. Το αναγεννώ και αφήνομαι να αναγεννηθώ. Και φυσικά προσπαθώ να ανακαλύψω το αγαπημένο πρόσωπο και μέσα από την επαφή να μάθω τα μυστικά του. Η ουσιαστικότερη πλευρά της σχέσης είναι αυτή ακριβώς η ανεξάντλητη δυνατότητα του ατόμου που δύσκολα αφήνει να διαφανεί η βαθύτερη διάστασή του. Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που ενώ γνωρίζονται πολλά χρόνια, κατορθώνουν να ζήσουν την ερωτική συνάντηση σαν κάτι καινούριο, γιατί το κρυφό στοιχείο που θέλουν να ανακαλύψουν, δεν αποκαλύπτεται ποτέ. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο έρωτας παραμένει ανικανοποίητος και ο αμοιβαίος πόθος επιβιώνει μέσα στον χρόνο. Όταν εκλείψει το μυστήριο, έρχεται η αδιαφορία. Οι ερωτικές σχέσεις είναι κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή μας γιατί μέσα από αυτές αναπτύσσεται...

"Στ' αστεία παίζαμε! Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας μέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας Tα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα. νύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ' το φως της ημέρας μήπως πέρασαν χρόνια; σάπισαν τα φύλλα του ημεροδείκτη Δε βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε χάναμε ολοένα Πώς θα φύγουμε τώρα; πού θα πάμε; ποιος θα μας δεχτεί; Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας κλέφτες! ... Στα ψέματα παίζαμε"

Το ξέρω πως με σκέφτεσαι συχνά... Πως θες να μαθαίνεις για μένα... Μερικές φορές συγκρίνεσαι μαζί μου... άλλες συμπορεύεσαι... Αφήσαμε πολλά στη μέση, αν και θα μπορούσε να πει κανείς πως δεν ξεκινήσαμε ποτέ. Αρχή και τέλος δεν έχουμε εμείς. Μόνο μέση και πολλά μισοτελειωμένα λόγια. Ξέρω πως θες να με ρωτήσεις κι εγώ θέλω να σου πω... Θες να μου πεις κι εσύ... Μια ανάγκη που βγαίνει από το πουθενά. Τι θες από μένα; Τι θέλω κι εγώ από σένα; Εμείς οι δυο δεν υπήρξαμε για να είμαστε κοντά. Υπήρξαμε για να ζούμε σε παράλληλα κύματα... Δυο γραμμές στο ίδιο πεντάγραμμο. Ότι και να συμβεί δεν θα γίνουμε ποτέ ένα... Μα κομμάτια σου θα κουβαλάω πάντα μαζί μου. Ζήσαμε μακριά ο ένας από τον άλλο, τις ίδιες ιστορίες. Γελάσαμε με τους ίδιους ανθρώπους, κλάψαμε με τους ίδιους ανθρώπους... Και τώρα το ξέρω πως με αναζητάς... Το ξέρω πως με ψάχνεις και θες να μαθαίνεις τι κάνω και πως τα περνώ. Δεν είναι μια απλή περιέργεια που σε σπρώχνει. Είναι κάτι παραπάνω... Κάτι πιο βαθύ.... Δεν μπορώ να το εξη...

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με, αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με - -όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη, κ' επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα· όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται, κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν' αγγίζουν πάλι. Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα, όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται.... Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1912)

Ένα πρόσωπο αγγέλου μου χαμογελάει Η επικεφαλίδα στην εφημερίδα λέει «τραγωδία» Το χαμόγελό του με έκανε να νοιώθω ζεστασιά κάποτε Αντίο – δεν έχω άλλες λέξεις να πω Δίπλα στον σταυρό στον τάφο σου Και σε αυτά τα κεριά που θα καίνε για πάντα Σε χρειάζονται αλλού Για να μας θυμίζεις πόσο λίγος είναι ο χρόνος μας Δάκρυα απλωμένα Δάκρυα αγάπης και δάκρυα φόβου Θάβω τα όνειρά μου, βγάζω από το χώμα τις λύπες μου Γιατί Θεέ μου;... Οι άγγελοι πέφτουν πρώτοι Οι σκέψεις του Shangri-La δεν με κάνουν να νοιώθω όμορφα Δεν γίνομαι καλύτερη από τα μαθήματα του Χριστού Δεν καταλάβω ποτέ το νόημα του να κάνεις το σωστό Η άγνοια με οδήγησε στο φως Σε χρειάζονται αλλού Για να μας θυμίζεις πόσο λίγος είναι ο χρόνος μας Δάκρυα απλωμένα Δάκρυα αγάπης και δάκρυα φόβου Θάβω τα όνειρά μου, βγάζω από το χώμα τις λύπες μου Γιατί Θεέ μου;... Οι άγγελοι πέφτουν πρώτοι Τραγούδησε μου ένα τραγούδι Για την ομορφιά σου Για το βασίλειό σου Άσε τις μελωδίες της φωνής σου Να χαϊδέψουν όσους χρειαζόμαστε ακόμα Χτες κάν...

«Όταν εντέλει δύο άνθρωποι πέφτουν γυμνοί στο κρεββάτι, το κύριο στοιχείο της συνάντησης τους είναι η αποφυγή των άλλων. Μπορεί να συντρώγουν μαζί με άλλους, να συνομιλούν ή να θεατρίζονται, αλλά στο ζήτημα της οχείας επιβάλλεται η απομόνωση. Βρίσκουν μια στέγη, αμπαρώνονται , χαμηλώνουν τα φώτα και τηλέφωνα. Λες και βγαίνουν από τον κόσμο και τον χρόνο των άλλων. Η γύμνια έχει κάτι το ανιστορικό. Έξω από τα ρούχα τους οι άνθρωποι της Ομηρικής εποχής όσο και του μεσαίωνα, οι άνθρωποι της παλινόρθωσης όσο και οι κάτοικοι ενός ουρανοξύστη έχουν την κοινότητα της γύμνιας τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι η γύμνια της κλινοπάλης σε φέρνει κοντά στους άλλους, αλλά ότι, έξω από το τυπικό στίγμα μια εποχής, την ενδυμασία, οι ερωτευμένοι επιστρέφουν σε κάτι αρχέγονο. Η κλινοπάλη προσλαμβάνει γοργά ένα χαρακτήρα μυητικής τελετουργίας που δεν επιτρέπει στον εαυτό της να εκτίθεται. Υπάρχει ένα στοιχείο ακατανόητου μυστηρίου στη σωματική επαφή (μάτια με μάτια, σάρκα με σάρκ...

"...Οι σπουδαίοι έρωτες, οι σπουδαίες μοναξιές, οι σπουδαίες ελευθερίες θέλουν αίμα. Όλοι ονειρεύονται τη λάμψη τους αλλά τρέμουν και την παραμικρή αμυχή στο κορμί τους. Ο κόσμος πηγαίνει το πρωί στη δουλειά ακούγοντας ρομαντικά τραγούδια στο κασετόφωνο, γράφει στιχάκια και τα κρύβει στα λογιστικά του κατάστιχα, ενθουσιάζεται με την κατάληψη της Βαστίλης καθισμένος μπροστά στην τηλεόραση του σαλονιού του και ξενυχτά για κάποια συγκλονιστική γυναίκα δίπλα στην κοιμισμένη σύζυγο. Καλά κάνουν και δειλιάζουν και δεν κάνουν ρούπι απ το κασετόφωνο, απ το γραφείο, απ το σαλόνι, απ το συζυγικό κρεβάτι. Η ελευθερία, όταν δεν είσαι καμωμένος από την ουσία της, όταν δεν γνωρίζεις τους χειρισμούς της , είναι στυγνή, αδέκαστη, σε στέλνει στη χειρότερη εξορία: στη μοναξιά σου στο υγρό δωμάτιο του αντίπαλου εαυτού σου... Γιατί ο έρωτας είναι πιο απρόσωπος παρά προσωπικός, τον σφιχτοδένουμε μ ένα πρόσωπο γιατί έτσι έχουμε αποφασίσει να είναι. Όσα μαθαίνουμε, όσα μας επιβάλουν, όσα ο δεδομένος ρο...

Έσπασα το τζάμι για να σε φτάσω και τα γυαλιά με έκοψαν σε χίλια κομμάτια. Έτσι ματωμένη και κομματιασμένη με είδες και δε με γνώρισες. Εσύ που κάποτε μ αγάπησες .... Κι εγώ κομμάτια ενός καθρέφτη που ποτέ δεν θα γίνει ολόκληρος ξανά, κοιτάζω με τρόμο το σπασμένο τζάμι πίσω μου. Η ζωή δεν γυρίζει στα παλιά... Μαζεύω τα κομματια μου και προχωρω...