Ίμερος και κλινοπάλη

«Όταν εντέλει δύο άνθρωποι πέφτουν γυμνοί στο κρεββάτι, το κύριο στοιχείο της συνάντησης τους είναι η αποφυγή των άλλων. Μπορεί να συντρώγουν μαζί με άλλους, να συνομιλούν ή να θεατρίζονται, αλλά στο ζήτημα της οχείας επιβάλλεται η απομόνωση. Βρίσκουν μια στέγη, αμπαρώνονται , χαμηλώνουν τα φώτα και τηλέφωνα. Λες και βγαίνουν από τον κόσμο και τον χρόνο των άλλων. Η γύμνια έχει κάτι το ανιστορικό.

Έξω από τα ρούχα τους οι άνθρωποι της Ομηρικής εποχής όσο και του μεσαίωνα, οι άνθρωποι της παλινόρθωσης όσο και οι κάτοικοι ενός ουρανοξύστη έχουν την κοινότητα της γύμνιας τους.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η γύμνια της κλινοπάλης σε φέρνει κοντά στους άλλους, αλλά ότι, έξω από το τυπικό στίγμα μια εποχής, την ενδυμασία, οι ερωτευμένοι επιστρέφουν σε κάτι αρχέγονο. Η κλινοπάλη προσλαμβάνει γοργά ένα χαρακτήρα μυητικής τελετουργίας που δεν επιτρέπει στον εαυτό της να εκτίθεται. Υπάρχει ένα στοιχείο ακατανόητου μυστηρίου στη σωματική επαφή (μάτια με μάτια, σάρκα με σάρκα) που, στο μέτρο που είμαστε ικανοί να το καταλάβουμε, το περιβάλλουμε με σεβασμό και σιωπηλή υπακοή.

Η όραση, που για τις πληγές της ψυχής κράτησε πρωταγωνιστικό ρόλο, τώρα στη σφαίρα της κλινοπάλης, υποχωρεί σημαντικά. Τη θέση της υποβλέπει η αφή. Δηλαδή η αίσθηση με τη μεγαλύτερη εσωτερικότητα. Μόνο το άπτεσθαι πείθει σωματικά. Γιατί η όραση είναι αισθητή επηρμένη, πολυπράγμων. Εύκολα ξεμυαλίζεται. Ρέπει σφοδρά προς κάθε μορφή υπερβολής και επιπολαιότητας.

Ενώ η αφή είναι πιστός σύμβουλος. Ό,τι λέει το λέει χαμηλόφωνα και εμπιστευτικά. Γι’αυτό άλλωστε της πάει το ημίφως. Ένα κλίμα άφωνης ντροπής. Ως θωπεία, η αφή μιλάει. Και το έργο που αυτή η ομιλία πρέπει να φέρει εις πέρας είναι μεγάλο.»





Κωστής Παπαγιώργης

«Ίμερος και κλινοπάλη»