Ξέρω Ένα Μέρος ....

-

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

15 χρόνια

-
Εικόνα
  15 Χρόνια.... αλλά ποιος μετράει;! Περνάνε τόσο γρήγορα! Χτες δεν πρόλαβα να σου πω... ούτε να σου δώσω... και πέρασε η μέρα... και χάθηκε η στιγμή. 15 χρόνια σε ένα εικοσιτετράωρο ... χάθηκε η στιγμή... Δεν θυμάμαι αν κοίταξα τα μάτια σου σήμερα, ούτε αν σου είπα κάτι σημαντικό. όλο δουλειές και παιδιά και άγχος και... και τα εικοσιτετράωρα περνάνε... Έρχεται το βράδυ, το πρωί και πάλι η νύχτα και ... δεν θυμάμαι... κοίταξα τα μάτια σου σήμερα; Άγγιξα το χέρι σου; Φίλησα το πρόσωπό σου; Δεν θυμάμαι... πόσες μέρες έχουν περάσει; πόσα συναισθήματα έχουν αλλάξει. Μια στιγμή! Σταμάτα μια στιγμή να σε κοιτάξω. Να δω αν είσαι ο ίδιος...  Εγώ δεν είμαι. Το ξέρεις... δεν είμαι η ίδια! Έχω αλλάξει τόσο πολύ.... Μια στιγμή... θέλω μόνο μια στιγμή να γυρίσω και να σε κοιτάξω με τα άλλα μάτια μου... εκείνα που σε κοίταζαν τότε... Μια στιγμή! Μόνο μια στιγμή!
Διαβάστε περισσότερα

Σα χειμωνιάτικη λιακάδα

-
Εικόνα
Είναι μερικοί άνθρωποι που δεν μπόρεσαν ποτέ να διαβάσουν το μυστικό σημείωμα που άφησε μέσα τους ο Θεός. Δεν είχαν το απαιτούμενο φως για να το διαβάσουν. Και τ’ άφησαν διπλωμένο να κιτρινίζει σε ένα κρυφό συρταράκι της ψυχής τους. Είναι μερικοί άνθρωποι που, όταν πέσει στα χέρια τους η χαρά, δεν ξέρουν πως τους ανήκει. Και σαστίζουν. Τη φέρνουν από δω, τη γυρνάνε από κει, ώσπου ανοίγουν ένα λάκκο και τη θάβουν, όπως κάνουν με τα κόκαλα τα σκυλιά. Είναι μερικοί άνθρωποι που πίστεψαν αλήθεια πως ο Θεός αγαπάει τους μουτρωμένους. Χαρά σ’ αυτούς που γέμισαν την ψυχή τους και διάβασαν τραγουδιστά το μυστικό τους σημειωματάκι. Αν το `σκισαν μετά, αν το `καψαν, το έκαναν μόνο και μόνο για το κέφι τους. Για να κλείσουν μάτι στο Θεό. Χαρά σ’ αυτούς που πιάστηκαν στο δόλωμα της ζωής και σπαρτάρισαν μέσα στα δίχτυα της. Αν τα τρύπησαν μια στιγμή και ξαναβγήκαν στο πέλαγος, το `καναν μόνο και μόνο για να `χουν τη χαρά να ξαναπιαστούν! Αλκυόνη Παπαδάκη
Διαβάστε περισσότερα

Τα κεριά καίνε τα χρόνια

-
Εικόνα
  Δυο λέξεις ξεχασμένες σε λευκή οθόνη.  Ακουμπισμένες πάνω σε λόφους αναμνήσεις...  Στέκουν εκεί ακίνητες, ισορροπώντας με δυσκολία.  Μην ανησυχείς...  Ως το πρωί θα'χουν κι εκείνες θαφτεί στα ερείπια μαζί με τόσες άλλες...  Λέξεις που απλά υπήρξαν για ένα σήμερα που είχα ξεχάσει πως θα' 'ρθει. Είχα ξεχάσει πως ήρθε... 
Διαβάστε περισσότερα