Zsazsazsu

"...Η νίκη, η τελική νίκη είναι μία: να στέκεσαι ενώπιος ενωπίω με τον εαυτό σου και να αισθάνεσαι καλά. Δίχως αυτό το στήσιμο πουθενά δεν στέκεσαι. Αν στο πάτωμα του εαυτού σου μόνος σου δεν μπορείς να σταθείς, πώς να ισορροπήσεις στο τεντωμένο σχοινί της σχέσης..."

"Το θέμα είναι τώρα τι λες Καλα φαγαμε καλα ηπιαμε Καλα τη φεραμε τη ζωη μας ως εδω Μικροζημιες και μικροκερδη συνοψιζοντας Το θεμα ειναι τ ω ρ α τι λες. Στο παιδι μου Στο παιδι μου δεν αρεσαν ποτε τα παραμυθια Και του μιλουσανε για Δρακους και για το πιστο σκυλι Για τα ταξιδια της πενταμορφης και για τον αγριο λυκο Μα στο παιδι δεν αρεσαν ποτε τα παραμυθια Τωρα, τα βραδια, καθομαι και του μιλω Λεω το σκυλο σκυλο, το λυκο λυκο, το σκοταδι σκοταδι, Του δειχνω με το χερι τους κακους, του μαθαινω ονοματα σαν προσευχες, του τραγουδω τους νεκρους μας, Α, φτανει πια! Πρεπει να λεμε την αληθεια στα παιδια." - Μανώλης Αναγνωστάκης

Την Έλεγαν Ελένη... Ήταν μαία και στο σπίτι της είχε βοηθήσει πολλά παιδιά να έρθουν στον κόσμο. Θυμάμαι το μικρό δωματιάκι με τον φεγγίτη και το κρεβατάκι. Μια βιβλιοθήκη με βιβλία και περιοδικά, εργαλεία της δουλειάς της, ένα μικρό φαρμακείο... Μας έλεγε ιστορίες... Από τον πόλεμο, από τις γυναίκες που πέρασαν... Στο άλμπουμ, φωτογραφίες από τα παιδιά που γεννήθηκαν εκεί. Παιδιά που μεγάλα πια, ακόμα τη σκέφτονται με αγάπη. Παιδιά που ένοιωθε πάντα να είναι σαν δικά της. Τέτοια μέρα στη γιορτή της το σπίτι ήταν γεμάτο με κόσμο! Λουλούδια, γλυκά, κάρτες... το τηλέφωνο δεν σταματούσε να χτυπά. Μόνο χαμόγελα μου θυμίζει το σπίτι της! Μόνο όμορφες στιγμές είχα πάντα εκεί... Όλοι μας... Όλοι μας κάποτε, λίγο ή περισσότερο, μείναμε στο σπίτι της. Με τα κεφτεδάκια και τις πατάτες να περιμένουν τους αγαπημένους επισκέπτες, τη σπιτική μηλόπιτα και τη βυσσινάδα. Πάντα με αγάπη. Τόσο πολλή αγάπη... Αν ήσουν εδώ μαζί μας σήμερα θα γνώριζες τα δισέγγονά σου! Θα τα άγγιζες με τα στοργι...