Ισορροπια

-

"...Η νίκη, η τελική νίκη είναι μία: να στέκεσαι ενώπιος ενωπίω με τον εαυτό σου και να αισθάνεσαι καλά. Δίχως αυτό το στήσιμο πουθενά δεν στέκεσαι. Αν στο πάτωμα του εαυτού σου μόνος σου δεν μπορείς να σταθείς, πώς να ισορροπήσεις στο τεντωμένο σχοινί της σχέσης..."

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το τέλος

-
Υπήρχαν λόγια, μα δεν υπήρχε τρόπος να ειπωθούν... Σύννεφα μες στο δωμάτιο, τόσα ανείπωτα συναισθήματα. Εσύ, χωρίς βλέμμα, να κοιτάς το λιμάνι που ξεμακραίνει, κι εγώ να σου κρατώ το χέρι. Οι λέξεις, ξαφνικά, ποτάμια γύρω μας — ανακατεμένες, χωρίς νόημα πια. Και με μια άναρθρη κραυγή, ήρθε το τέλος! Αυτό το ταξίδι δεν έχει γυρισμό...
Διαβάστε περισσότερα

15 χρόνια

-
Εικόνα
  15 Χρόνια.... αλλά ποιος μετράει;! Περνάνε τόσο γρήγορα! Χτες δεν πρόλαβα να σου πω... ούτε να σου δώσω... και πέρασε η μέρα... και χάθηκε η στιγμή. 15 χρόνια σε ένα εικοσιτετράωρο ... χάθηκε η στιγμή... Δεν θυμάμαι αν κοίταξα τα μάτια σου σήμερα, ούτε αν σου είπα κάτι σημαντικό. όλο δουλειές και παιδιά και άγχος και... και τα εικοσιτετράωρα περνάνε... Έρχεται το βράδυ, το πρωί και πάλι η νύχτα και ... δεν θυμάμαι... κοίταξα τα μάτια σου σήμερα; Άγγιξα το χέρι σου; Φίλησα το πρόσωπό σου; Δεν θυμάμαι... πόσες μέρες έχουν περάσει; πόσα συναισθήματα έχουν αλλάξει. Μια στιγμή! Σταμάτα μια στιγμή να σε κοιτάξω. Να δω αν είσαι ο ίδιος...  Εγώ δεν είμαι. Το ξέρεις... δεν είμαι η ίδια! Έχω αλλάξει τόσο πολύ.... Μια στιγμή... θέλω μόνο μια στιγμή να γυρίσω και να σε κοιτάξω με τα άλλα μάτια μου... εκείνα που σε κοίταζαν τότε... Μια στιγμή! Μόνο μια στιγμή!
Διαβάστε περισσότερα

Ατέλειες... Αμέλειες....

-
Εικόνα
Θα ‘ρθει μια μέρα που θα υψωθείς εμπρός μου και θα ζητήσεις δικαίωση για όλες τις φορές που σε αδίκησα. Θα θυμηθείς τότε λάθη μου που μες στα χρόνια δεν κατάφερες να συγχωρήσεις και να ζητήσεις να πάρεις πίσω όσα ποτέ δεν σου έδωσα. (Δεν ήξερα πως τα ήθελες... το σκέφτηκες ποτέ αυτό;) Κι εγώ τότε με τον εγωισμό μου ορθό μπροστά μου θα κάνω λεπτομερείς ανασκαφές στα περασμένα να ξεθάψω κάθε μικρό σου παράπτωμα και να το πετάξω μπρος τα πόδια σου. Να δείς πως κι εγώ έκανα υπομονή τόσο καιρό. Να δείς πως και τα δικά σου λάθη πονάνε και ματώνουν και έχουν βάρος ... ακριβώς όπως και τα δικά μου. Μετά θα αρνηθείς τις κατηγορίες , εν μέρη γιατί δεν καταλαβαίνεις πώς γίνεται αυτά τα γελοία πραπτώματα να με πληγώνουν (αφού δεν έπρεπε να με πληγώνουν... αφού εσύ στη θέση μου δεν θα πληγωνόσουν) και εν μέρη γιατί είσαι πολύ εγωιστής ακόμα. Θα φωνάξουμε, θα κλάψουμε, θα απειλήσουμε με χωρισμό και χίλια δυο άλλα... Ίσως να φύγεις για λίγο, ίσως να μην μου μιλάς για καμιά δυο μέρες... Και μετα; Θ...
Διαβάστε περισσότερα